Geçen yıl boyunca hiçbir şey yazmadım, çünkü üzerinde yazacak bir şey kalmamıştı. Ya da daha doğrusu, futbolla alakası yoktu ligin. Çok şükür bu yıl bitti, ve gerçekten sahadaki oyun anlamında en iyi gösteriyi sunan takım şampiyonluğu aldı. Epik hikayeler de çıkarabilirler takımlar kendi adlarına. Fenerbahçe kolu kanadı kırılmışken son maça taşıdığını, Trabzonspor en önemli yıldızlarını rakibine kaptırdığı halde play off -o da nasıl bir teraneyse- oynadığını, Galatasaray rakibinin stadında şampiyonluk kupasını aldığını falan hatırlayabilir bu sezonun ardından pek tabii. Bu sezonun ardından benim aklımda kalan ise daha çok, maçtan sonra Beşiktaş'taki evime dönerken gördüklerim olacak. Sahne aynen şöyle:
Beşiktaş iskelenin oradaki ışıklarda bekliyoruz. Yayalar için kırmızı ışık yanıyor. Yolun her iki yanında da muazzam bir kalabalık. Yayalar için yeşil yandığında karşıya geçmek üzere adımımı atıyorum ancak karşıya geçmek üzere hareketlenen 3-5 kişiden başka ilerleyen olmuyor. Kalabalık yerinde bekliyor. Araçlar için yeşil yandığında bekleyen kalabalığın niyeti belli oluyor, kutlama yapan Galatasaraylıların araçlarını taşlıyorlar, formalıları yoldan çeviriyorlar.
Çok şükür, artık birbirimizden öldüresiye nefret ediyoruz. Hem de birkaç milyar dolarlık bir oyun yüzünden. Biz birbirimizi bıçaklarken ortalığı gerim gerim geren, birbirlerine komiklikler şakalar yapan kulüp yöneticileri ne alemde mesela? İnsanlar neden kulüp yöneticisi olur? Tuttukları takımı çok sevdikleri için mi?
Küçük bir örnek verelim bu noktada: Fenerbahçe taraftarı olanca saflığı ve taraftar içgüdüsüyle Galatasaray'ın stadına bir tepki verilmesini beklerken, o stadın koca koca çelik konstrüksiyonlarını hangi firma yapıyordu? Ya da kimin firması mı diyelim?
Yöneticiler bir taraftan kendilerine biçilen rolleri oynayıp oyunun katma değerini artırırlarken bir yandan yeni iş ilişkileri kuradursunlar, servetlerini katlasınlar, biz de birbirimizi taşlayıp bıçaklayalım.
İstediğiniz kadar kendimizi kandıralım, profesyonellik dediğimiz hiçbir yerde temizliğn kalması mümkün değildir. Temiz futbol seyretmek isteyenleri mahalle arasına alalım. Temiz futbol sadece orada. Kaleleri iki taş arasındaki 9 adımdan ibaret beton sahalarda. Futbol romantizmi diyeni de çok fena dövecem, söylemeden geçmeyeyim.
Beşiktaş iskelenin oradaki ışıklarda bekliyoruz. Yayalar için kırmızı ışık yanıyor. Yolun her iki yanında da muazzam bir kalabalık. Yayalar için yeşil yandığında karşıya geçmek üzere adımımı atıyorum ancak karşıya geçmek üzere hareketlenen 3-5 kişiden başka ilerleyen olmuyor. Kalabalık yerinde bekliyor. Araçlar için yeşil yandığında bekleyen kalabalığın niyeti belli oluyor, kutlama yapan Galatasaraylıların araçlarını taşlıyorlar, formalıları yoldan çeviriyorlar.
Çok şükür, artık birbirimizden öldüresiye nefret ediyoruz. Hem de birkaç milyar dolarlık bir oyun yüzünden. Biz birbirimizi bıçaklarken ortalığı gerim gerim geren, birbirlerine komiklikler şakalar yapan kulüp yöneticileri ne alemde mesela? İnsanlar neden kulüp yöneticisi olur? Tuttukları takımı çok sevdikleri için mi?
Küçük bir örnek verelim bu noktada: Fenerbahçe taraftarı olanca saflığı ve taraftar içgüdüsüyle Galatasaray'ın stadına bir tepki verilmesini beklerken, o stadın koca koca çelik konstrüksiyonlarını hangi firma yapıyordu? Ya da kimin firması mı diyelim?
Yöneticiler bir taraftan kendilerine biçilen rolleri oynayıp oyunun katma değerini artırırlarken bir yandan yeni iş ilişkileri kuradursunlar, servetlerini katlasınlar, biz de birbirimizi taşlayıp bıçaklayalım.
İstediğiniz kadar kendimizi kandıralım, profesyonellik dediğimiz hiçbir yerde temizliğn kalması mümkün değildir. Temiz futbol seyretmek isteyenleri mahalle arasına alalım. Temiz futbol sadece orada. Kaleleri iki taş arasındaki 9 adımdan ibaret beton sahalarda. Futbol romantizmi diyeni de çok fena dövecem, söylemeden geçmeyeyim.
